ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+ 1 (1939 – 2011 )

Σήμερα στην ταχυδρομική μου θυρίδα βρήκα το ακόλουθο δελτίο τύπου και σας το παραθέτω.

Σε μία από τις πιο ιστορικές γειτονιές της Αθήνας, την Κυψέλη, εγκαινιάστηκε το 1939 η ΑΕΛΛΩ , «ο ωραιότερος και αριστοκρατικότερος θερινός κινηματογράφος της οδού Πατησίων», σύμφωνα με τον τύπο της εποχής. Μετά από αυτό το λαμπρό ξεκίνημα στο τέλος του μεσοπολέμου, η Αελλώ καθιερώνεται, κατά τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, ως δημοφιλής καλοκαιρινός τόπος συνάντησης και διασκέδασης της αθηναϊκής αστικής κοινωνίας, η οποία συνήθιζε να συχνάζει στην ευρύτερη περιοχή γύρω από την θρυλική Φωκίωνος Νέγρη. Ενδεικτικό της επιτυχίας της είναι η προσθήκη την δεκαετία του 1960 μίας χειμερινής αίθουσας, που έδωσε την δυνατότητα στον κινηματογράφο να λειτουργεί αδιάλειπτα καθ’ όλη την διάρκεια του έτους. Για δύο σχεδόν δεκαετίες προβάλλονται με επιτυχία πολυαγαπημένες ελληνικές και ξένες ταινίες, ενώ εξέχοντα πρόσωπα της καλλιτεχνικής και κοσμικής Αθήνας φιλοξενούνται συχνά στους χώρους του κινηματογράφου.
Το 1997 το υπουργείο Περιβάλλοντος κηρύσσει διατηρητέους 47 θερινούς κινηματογράφους της Αθήνας μεταξύ των οποίων και την Αελλώ.
Το 2000 η εταιρεία cinemax αναλαμβάνει να ανακαινίσει και να λειτουργήσει εκ νέου τον κινηματογράφο Αελλώ. Με στόχο να ανταποκριθεί στις νέες κινηματογραφικές προκλήσεις αλλά και συνάμα να διατηρήσει την αίγλη του ιστορικού παρελθόντος κατασκευάζει πέντε σύγχρονες αίθουσες, διατηρώντας ταυτόχρονα και τον θερινό κινηματογράφο. Στις 19 Ιανουαρίου του 2001 προβάλλονται και πάλι στον αριθμό 140 της οδού Πατησίων ταινίες στη μεγάλη οθόνη.
Την Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2011 η Αελλώ γιορτάζει μαζί με το κοινό τα 10 αυτά χρόνια λειτουργίας, θυμίζοντας ταυτόχρονα την ιστορική της διαδρομή και ανοίγει διάπλατα τις πόρτες της με ελεύθερη είσοδο, από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ για όλες τις προβολές της ημέρας, με μια σειρά φαντασμαγορικών εκδηλώσεων και πολλά αναμνη-στικά δώρα. Στα πλαίσια των εκδηλώσεων θα γίνει, παρουσία των συντελεστών και η πρεμιέρα της επίκαιρης και άμεσα συνδεδεμένης με την περιοχή ταινίας «45m2» στηρίζοντας έτσι για άλλη μια φορά τον ελληνικό κινηματογράφο.
Και δύο σχόλια:
1. Οι κινηματογράφοι της Αθήνας περνάνε και πάλι κρίση. Ύστερα από μια άνθιση που ξεκίνησε στις αρχές του '90 όπου ολοένα και περισσότερες αίθουσες ανασκευάζονταν και τα multiplex έκαναν την εμφάνιση τους τα εισιτήρια μειώνονται και οι αίθουσες κλείνουν. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο καλή η κίνηση του Αελλώ. Από την άλλη βέβαια δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να κάνεις μια τετοια εκδήλωση Δευτέρα και όχι Κυριακή. Κατά την άποψη μου σηματοδοτείς ότι δεν θέλεις να θυσιάσεις την Κυριακή που είναι μια μέρα με σχετική κίνηση και εκμεταλλεύεσαι την "νεκρή" Δευτέρα.
2. Το 45m2 του Τζίτζη μπορεί να αποδειχτεί μια ενδιαφέρουσα ταινία. Το προηγούμενο του έργο το "Σώσε με" μπορώ να πω ότι δεν ήταν κακό. Οι προβληματισμοί του είναι σύγχρονοι και αφορούν την νέα γενιά. Το Σώσε με είναι καλά γυρισμένο, αν και του λείπει το κάτι τις για να απογειωθεί. Ίσως στη νέα αυτή ταινία να πρόσθεσε το "μαγικό" συστατικό και να πέτυχε μια πραγματικά ξεχωριστή ταινία. Υπάρχουν ελπίδες.
Ορίστε και το επίσημο trailler

Sugar Town: Οι γαμπροί της ευτυχίας, ένα κακεντρεχές ντοκιμαντέρ για μια άθλια επαρχία

Φίλοι μου, με παρακάλεσαν να δούμε την εν λόγω ταινία. Κανείς μας όμως δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι η ταινία αυτή ήταν στην πραγματικότητα ένα ντοκιμαντέρ και όχι μια κωμωδία όπως αρχικά νομίζαμε.

Λίγα χρόνια πριν ο δήμαρχος της Ζαχάρω υποσχέθηκε στους ψηφοφόρους του ότι θα βοηθήσει στην επίλυση ενός βασικού προβλήματος της περιοχής, της έλλειψης γυναικών. Υποσχέθηκε δηλαδή ότι θα πάει στη Βουλγαρία για να εξασφαλίσει γυναίκες στους υποψήφιους γαμπρούς της περιοχής του. Πραγματικά όταν εκλέχτηκε υπό την πίεση κι’ όλας των δημοσιογράφων επιχείρησε να πραγματοποιήσει την υπόσχεση του. Ο σκηνοθέτης λοιπόν άρχισε να παίρνει συνεντεύξεις από τους υποψήφιους γαμπρούς. Όλοι τους τόνισαν ότι το μόνο που επιθυμούσαν ήταν μια καλή γυναίκα η οποία θα είναι διατεθειμένη να αντέξει την ήσυχη και σε μεγάλο βαθμό απόμερη ζωή του χωριού τους. Οι ντόπιες γυναίκες παραπονιόντουσαν ότι τους απέρριπταν επειδή ήθελαν να ζήσουν στην πόλη.

Το σκηνικό στήνεται και οι γαμπροί ύστερα από αγωνιώδεις ετοιμασίες φτάνουν στο χωριό της Ρωσίας. Εκεί μέσα σε κλίμα πενταήμερης εκδρομής έρχονται τα πρώτα προβλήματα. Δεν υπάρχει επικοινωνία καθώς οι γυναίκες και οι άνδρες δεν μιλούν την ίδια γλώσσα. Ο Ρώσος Παπάς πάει να βγάλει οικονομικό κέρδος από την συναλλαγή. Παρά ταύτα οι γυναίκες πείθονται να επισκεφτούν την Ελλάδα και να δουν τους γαμπρούς στον τόπο τους. Εδώ έρχεται το πιο επίπονο κομμάτι της ταινίας. Η Σοβιετική Ρωσία την τελευταία δεκαετία θεωρείται μια χώρα φοβερά καθυστερημένη. Μέσα όμως από την ταινία ανακαλύπτουμε ότι οι καθυστερημένη αμόρφωτη και απαίδευτη είναι η ελληνική επαρχία. Άνθρωποι που δεν ξέρουν να μιλήσουν ούτε στη γλώσσα τους και που όπως διαπίστωσαν και οι Ρωσίδες δεν έχουν την θέληση να πάρουν πρωτοβουλίες για να κάνουν καλύτερη την ζωή τους. Θεωρούν τους εαυτούς τους καλούς γαμπρούς. Κατηγορούν τον τόπο για το γεγονός ότι έχουν μείνει χωρίς ταίρι αλλά στην ουσία οι ίδιοι δεν ήταν άξιοι να προσελκύσουν μια γυναίκα.

Την αμορφωσιά αυτή εκμεταλλεύονται τα τηλεοπτικά κανάλια, ο δήμαρχος και όλοι όσοι τους περιστοιχίζουν. Αναρωτιέμαι τέλος, πως οι άνθρωποι αυτοί δέχτηκαν να κινηματογραφηθούν. Δεν είχαν συνείδηση του γελοίου της κατάστασης τους; Θεώρησαν ότι θα γίνουν διάσημοι κινηματογραφικοί αστέρες και τώρα κοιτώντας το πρόσωπο τους στο πανί περηφανεύονται στα καφενεία;

Όσο για τον σκηνοθέτη τον Κίμωνα Τσακίρη ένα θα πω: η κακεντρέχεια του δύσκολα κρυβόταν πίσω από μια υποτιθέμενη αντικειμενικότητα. Ο ίδιος δεν εμφανίζεται ποτέ σαν αφηγητής. Δεν σχολιάζει τα όσα συμβαίνουν. Στις συνεντεύξεις του ακούμε μόνο τις απαντήσεις. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι όσα βλέπουμε εκείνος επέλεξε να μας τα δείξει. Οι σκηνές που κάνουν ρεζίλη τους πρωταγωνιστές του είναι πλούσιες και πολυάριθμες. Αντίθετα εκείνες που θα μπορούσαν να μας κάνουν να τους δούμε σα απλοϊκούς ανθρώπους με κάποια συμπάθεια ελάχιστες. Ας έφτιαχνε καλύτερα μια ταινία μυθοπλασίας με ηθοποιούς βασισμένη πάνω σε αυτή την εξωφρενική αλλά αληθινή ιστορία. Τότε και περισσότερο γέλιο θα έβγαζε και το σχόλιο που θα πετύχανε με τον υποβόσκων σαρκασμό του θα ήταν περισσότερο ουσιαστικό και λιγότερο εξυπανκίστικο. Λυπάμαι κύριε Τσακίρη στο επόμενο ντοκιμαντέρ σας δεν θα προσέλθω.

Λούφα και Παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο

Βλέποντας την προηγούμενη Λούφα και Παραλλαγή και το φετινό έργο προκύπτει το αυτονόητο ερώτημα τι έπαθε ο Περάκης όταν έκανε τη θητεία του και έχει τέτοια εμμονή με τον στρατό; Όταν έφτιαξε το πρώτο έργο θα πρέπει να ήταν χρονικά κοντά στη δική του θητεία, είκοσι όμως χρόνια μετά πως είναι δυνατόν να γνωρίζει πως είναι να υπηρετείς στα νησιά και στις βραχονησίδες; Το περίεργο είναι ότι η στρατιωτική θητεία πράγματι είναι κάπως όπως την παρουσιάζει ο Περάκης. Με καταγωγή από την Κω, όπου κάθε καλοκαίρι έβλεπα τους φαντάρους να εξασκούν το ευγενές άθλημα του καμακιού σε ανεξαρτήτως εθνικότητας γυναίκες και με πολλούς άνδρες φίλους που ήδη έχουν κάνει τη θητεία τους και μου έχουν διηγηθεί άπειρες φορές τα ίδια ξανά και ξανά ανέκδοτα από τη καθημερινή τους ζωή στο στρατό μπορώ να πω ότι ο στρατός στην Κω φαίνεται να λειτουργεί όπως παρουσιάζεται στο Λούφα και Παραλλαγή.
Ο Περάκης με το έργο αυτό κατορθώνει πετυχημένα να σατιρίσει το στρατό, την ελληνική πολιτεία, τους δημοσιογράφους και φυσικά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μέσα σε έναν παραλογισμό όπου κανείς δεν μπορεί να συνεννοηθεί με κανένα χάρη στο χαλασμένο ασύρματο και στα κινητά που άλλοτε δεν έχουν σήμα και άλλοτε δεν έχουν μπαταρία, ευδοκιμούν οι δημοσιογράφοι που ελπίζουν η ελληνοτουρκική διένεξη να οξυνθεί για να βγάλουν λαβράκι. Και ένα κοινό για όλους μας μυστικό ....κανείς δεν θέλει πόλεμο γιατί οι αναταραχές βλάπτουν το τουρισμό, το κατεξοχήν δικό μας έσοδο αλλά και της Τουρκίας πλέον.
Τα έργα, κινηματογραφικά και λογοτεχνικά, που κατορθώνουν να συνοψίσουν με επιτυχημένο τρόπο τους κοινούς τόπους μια εποχής και κοινωνίας γίνονται αυτόματα δημοφιλή. Αυτό συμβαίνει και στην προκείμένη περίπτωση. Τα αστεία του Περάκη είναι επιτυχημένα γιατί μας είναι ήδη οικέια.. Όσοι έχουν κάνει στρατό τα γνωρίζουν από πρώτο χέρι και μας τα έχουν διηγηθεί. Όσο για τα πολλά αστεία που προκύπτουν από την αβανταδόρικη φιγούρα του Κρητικού τριγυρίζουν στην Ελλάδα εδώ και χρόνια. Τα όπλα και το καλλιεργημένο χασίσι είναι δύο από τα μοντέρνα χαρακτηριστικά της Κρήτης. Ο Περάκης λοιπόν, παίρνει τα κοινωνικά και πολιτικά σχόλια της παρέας στο καφενείο και μας τα προσφέρει πιο ολοκληρωμένα και μεγαλύτερη αίσθηση του χιούμορ.
Η Λούφα και Παραλλαγή τελικά είναι μια έξυπνη σάτιρα με ερμηνείες που πραγματικά στηρίζουν το σενάριο και το κάνουν πιο απολαυστικό. Περνάς καλά όταν την βλέπεις και έχεις την αίσθηση ότι καλά πέρασαν και αυτοί που την έφτιαχναν. Η ταινία αυτή μοιάζει εφήμερη ταιριάζει στο εδώ και στο τώρα και στην ιστορία θα μείνει σαν μια καλή περιγραφή μια προσωρινής (;) κατάστασης. Σε 20 χρόνια άραγε θα αναγνωρίζουμε τα αστεία της και θα γελάμε ακόμα; Εάν η άμεση απάντηση σας είναι πως μάλλον όχι, σκεφτείτε το καλύτερα. Εξάλλου ακόμα και οι νεότερες γενιές στρατιωτών ταυτίζονται με τη Λούφα και Παραλλαγή της Χούντας. Φαίνεται πως μερικά πράγματα αλλάζουν με απελπιστικά αργούς ρυθμούς.