Νύχτες Πρεμιέρας 2013

Ανακοινώθηκε το πρόγραμμα του φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας. Εδώ μπορείτε να δείτε το πρόγραμμα αυτό καθώς και περισσότερες πληροφορίες για τις ταινίες και τη φιλοσοφία του φεστιβάλ.

Επιφυλάσσομαι να κάνω σύντομα και τις δικές μου προτάσεις αφού το μελετήσω διεξοδικά. 

Νύχτες Πρεμιέρας ή Παγκόσμιο φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθηνών 2012

Ημερομηνίες, εισιτήρια, αίθουσες:

Σήμερα ξεκινάει και επισήμως το φεστιβάλ κινηματογράφου που πραγματοποιείται στην Αθήνα κάθε Σεπτέμβριο, εδώ και 18 χρόνια. Οι προβολές θα κρατήσουν μέχρι την Κυριακή 30 του μήνα και θα πραγματοποιηθούν στους κινηματογράφους Δαναός 1 και 2, Odeon Όπερα 1 και 2 και Ιντεάλ. Οι εμβληματικές αίθουσες του Αττικός και του Απόλλωνα δεν θα συμμετάσχουν φέτος λόγω των ζημιών που υπέστησαν στα γεγονότα του χειμώνα. Φέτος επίσης τα εισιτήρια είναι μειωμένα σε 5 ευρώ για την απογευματινή παράσταση που ξεκινάει στις 17.30 ή στις 18.00 και 6 ευρώ για τις βραδινές προβολές. Ακόμα πιο φτηνά (4 ευρώ) είναι τα εισιτήρια για τις «δημοσιογραφικές» προβολές που θα πραγματοποιούνται ορισμένα πρωινά. Τέλος, μέσα στο κλίμα της οικονομικής κρίσης πραγματοποιείται και η ακόλουθη προσφορά: Οι κάτοχοι κάρτας ανεργίας του ΟΑΕΔ μπορούν να προμηθεύονται καθημερινά δωρεάν εισιτήρια για οποιαδήποτε προβολή του φεστιβάλ. Εδώ μπορείτε να βρείτε το πλήρες πρόγραμμα.

Εάν κάποιος αποφασίσει να παρακολουθήσει το φεστιβάλ πρέπει να δράσει με στρατηγική, καθώς σε παλαιότερες εποχές τουλάχιστον ( φέτος υπό τις συγκεκριμένες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες μπορεί το φεστιβάλ να έχει μικρότερη επιτυχία) η εύρεση εισιτηρίων ήταν αρκετά δύσκολο και απαιτούσε ένα προσχεδιασμό.

Κατηγορίες έργων και προτάσεις:

 Σε τέτοιου είδους διοργανώσεις κάποιοι επιλέγουν να παρακολουθήσουν πρώτοι τις μεγάλες και πολύ-αναμενόμενες ταινίες της χρονιάς. Είναι γεγονός ότι το φεστιβαλικό κλίμα βρίσκεται σε έξαρση σε τέτοιες προβολές και συχνά υπάρχουν συντελεστές της ταινίας ως καλεσμένοι, επιτρέποντας ερωτήσεις και συζητήσεις πάνω στο έργο τους. Στο φετινό πρόγραμμα τέτοιες ταινίες είναι το COSMOPOLIS του Cronenberg με τον δημοφιλή ηθοποιό Robert Pattinson το οποίο προβάλλεται την Παρασκευή 21 του μηνός στις 21.45 ταυτόχρονα στο Δαναό 1 και 2. Εάν θέλετε να δείτε την ταινία αυτή θα έλεγα ότι πιθανότατα έχετε ήδη αργήσει να προμηθευτείτε το εισιτήριο σας. Μια ακόμα ταινία γνωστού και αγαπημένου σκηνοθέτη είναι το AMOUR του Haneke το οποίο κέρδισε το φεστιβάλ των Κανών και θα παίζεται τη Δευτέρα 24 στις 19.45 στο Δαναό 2 και Τετάρτη 26 στις 21.15 στο Όπερα 2. Υπάρχει επίσης η δωρεάν προβολή της νέας ταινίας του Oliver Stone SAVAGES την Τρίτη 25 στις 17.30 στο Δαναό 1. Στο έργο αυτό ο σκηνοθέτης μοιάζει να γυρνά στην αισθητική και τη θεματολογία του Natural Born Killers. Εάν κάποιος παρακολουθεί διάσημους ηθοποιούς αντί για σκηνοθέτες υπάρχουν λύσεις όπως το νέο έργο της γαλλίδας σταρ Marion Cotillard, DE ROUTILLE ET D’OS στο Ideal το Σάββατο 22, στις 17.00 ή το THE SESSIONS του κάπως αδιάφορου Ben Lewin το οποίο όμως πήρε το βραβείο του κοινού στο φεστιβάλ Sundance (Σάββατο 22, 20.00 Δαναός 2).

Εάν κάποιος επιθυμεί να δει ταινίες που σημάδεψαν συγκεκριμένες εποχές του κινηματογράφου και οι οποίες είναι αρκετά δύσκολο να βρεθούν αλλού έχει επίσης ορισμένες καλές επιλογές. Μπορεί να δει μια από τις περίφημες κωμωδίες της Αγγλίας του ’50 το THE SWEET SMELL OF SUCCESS του Alexander Mackendrick την Κυριακή 23 στις 17.30 στο Δαναό 1 ή  την Παρασκευή 26 στις 19.30 στο Όπερα 2. Ενδιαφέρουσα επίσης είναι η σάτιρα- κωμωδία της Τσεχοσλοβακίας FIREMEN’S BALL του Milos Forman ( πιο γνωστός από το  Στη Φωλιά του Κούκου (1975),  One Flew Over the Cuckoo's Nest) την Κυριακή 30 στις 18.00 στο Δαναό 1.

Εάν κάποιος προτιμά να δει κάτι διαφορετικό και επίσης σχετικά σπάνιο το φεστιβάλ διαθέτει εάν σημαντικό αφιέρωμα στην Ιαπωνική κινηματογραφική εταιρεία Nikkatsu. Πολύ καλή ταινία είναι το BURMESE HARP του Kon Ichikawa το οποίο θα προβληθεί την Παρασκευή 28 και Σάββατο 29, στις 21.45 στο Όπερα 2. Σημαντικός επίσης Ιάπωνας σκηνοθέτης θεωρείται και ο Shôhei Imamura του οποίου το ΦΟΝΙΚΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ θα προβάλλεται σήμερα στις 21.30 στο Όπερα 2 και Παρασκευή 28 στις 21.15 στην ίδια αίθουσα. Από το σύγχρονο ιαπωνικό κινηματογράφο την προσοχή μου τράβηξε και το ΕΔΩ Η ΚΑΛΗ ΓΑΤΑ της Naoko Ogigami που θα παίζεται την Παρασκευή 28, στις 20.15 στο Ideal 1.

Το συγκεκριμένο φεστιβάλ δείχνει μια προτίμηση στον Αμερικάνικό Ανεξάρτητο Κινηματογράφο ο οποίος πραγματικά μερικές φορές προσφέρει διαμάντια. Το SMASHED του James Ponsoldt πήρε ειδικό βραβείο στο φεστιβάλ του Αμερικάνικου Ανεξάρτητου κινηματογράφου και προβάλλεται στο Δαναό 1 σήμερα στις 22.30. Υπάρχει ακόμα το FAT KID RULES THE WORLD του Matthew Lillard που αν και μέχρι τώρα δεν έχει κάνει κάτι σπουδαίο εδώ φαίνεται να κατορθώνει κάτι το διαφορετικό (Σάββατο 22 στις 18.00 στο Όπερα 1).

Πραγματοποιούνται αφιερώματα στις σύγχρονες ελληνικές ταινίες, σε έργα και ντοκιμαντέρ πάνω σε μουσικούς και συγκροτήματα στον σκηνοθέτη Whit Stilman και στο camp. Εάν λοιπόν κάποιος έχει τα ανάλογα ενδιαφέροντα μπορεί να στραφεί προς αυτές τις ενότητες. Πολύ ενδιαφέρουσα φαίνεται η ταινία του Πέτρου Σεβαστίκογλου ATTRACTIVE ILLUSION ( Σάββατο 22 στις 20.00 στο Δαναό 2) η οποία είναι γυρισμένη στην Αθήνα και περιγράφει την ζωή των Νιγηριανών μεταναστών στη χώρα  μας. Σε μια εποχή κοινωνικών ταραχών και ακραίων φαινομένων μια εσωτερική ματιά σε όλους αυτούς που μας είναι ξένοι ενώ ζουν εδώ μπορεί να αποδειχτεί σημαντική και αποκαλυπτική.

 Από τα υπόλοιπα έργα μου άρεσαν: οι εικόνες που είδα από έργο κινουμένων σχεδίων ERNEST ET CELESTINE (Σάββατο 22, 19.15, Δαναός 1). Στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας, συχνά λείπει η αφέλεια και ο ρομαντισμός ενός πιο παραδοσιακού σχεδίου. Το Ολλανδικό MEET THE FOKKENS των Gabrielle Provaas, Rob Schröder όπου δύο πόρνες περιγράφουν την ζωή του στις βιτρίνες του Άμστερνταμ (Τρίτη 25, 20.15 Ideal). Το γερμανικό BARBARA του Christian Petzold με βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ Βερολίνου (Τετάρτη 26, 20.15 Ideal)

Καλή θέαση!

Σινέ Ελληνίς: Ένα Θερινό Σινεμά για το Καλοκαίρι

Λίγες μέρες πριν μου ήρθε ένα δελτίο τύπου για την ανακαίνιση του θερινού κινηματογράφου Έλληνίς. Κράτησα τις πληροφορίες και τις φωτογραφίες για να τις ανεβάσω σήμερα την πρώτη μέρα του Καλοκαιριού (ευτυχώς και ο καιρός σήμερα αποφάσισε να συμβαδίσει με την εποχή).

Ο κινηματογράφος Έλληνίς άνοιξε για πρώτη φορά τις πόρτες του το '60 οπότε σήμερα είναι πλέον μεσήλικας και φαντάζομαι ότι ένα "ρεκτιφιέ" το χρειαζόταν. Ο όμιλος Cinemax τον υιοθέτησε και αποφάσισε να επενδύσει σε αυτόν ανακαινίζοντας τον. Ας μην ξεχνάμε την υπέροχη ανακαίνιση που έκανε ο όμιλος μερικά χρόνια πριν στους ιστορικούς κινηματγράφους του κέντρου Απόλλων και Αττικόν αλλά και τις περιποιημένες αίθουσες που διαθέτει στην Κηφισιά. Η αισθητική του και η λογική του είναι διαφορετική και θα έλεγα "ανακουφιστική" σε σχέση με τις υπόλοιπες εταιρείες, Village και Odeon, αλυσίδων αιθουσών που τονίζουν τη μαζικότητα και αισθητικά μερικές φορές αγγίζουν δυστυχώς το κιτς.



Από τις φωτογραφίες διακρίνεται μπόλικο πράσινο, στοιχείο απαραίτητο για την ατμόσφαιρα ενός θερινού κινηματογράφου, ένα όμορφο σαλονάκι με τραπεζάκια στο πίσω μέρος και ένας γλυκά οργανωμένος χώρος.

Εύχομαι στους ανθρώπους που τον κρατούν καλές δουλειές και σε όλους μας Καλό Καλοκαίρι με υπομονή και αισιοδοξία.

Στοιχεία:  
Διεύθυνση: Λεωφόρος Κηφισίας 29-31, Αμπελόκηποι
Τηλέφωνο:
2106464009, 80111300400 (από σταθερό)

Λούφα και Παραλλαγή: Σειρήνες στη Στεριά

Χτές ο κ. Περάκης κάλεσε λίγους ( είχα την τύχη να είμαι ένας από αυτούς) να δουν το νέο του δημιούργημα, το Λούφα και Παραλλαγή: Σειρήνες στη Στεριά. Ο στόχος του ήταν να μαζέψει τις απόψεις και τα σχόλια ανθρώπων με φρέσκια ματιά πάνω στην ταινία του, ώστε να μπορέσει και εκείνος να τη δει με νέα οπτική και να την τελειώσει.
Πράγματι χτές ακόμα από την ταινία έλειπαν το soundtrack, οι υπότιτλοι (όταν ακούγεται η κρητική λαλιά και ορισμένα αγγλικά) και μερικά εφέ. Μετά από τη χτεσινή συζήτηση, το έργο θα γυρίσει πίσω στο μοντάζ για να γίνει πιο σφιχτό, να αποκτήσει ρυθμό και γενικότερα να ραφιναριστεί και να ολοκληρωθεί.
Η υπόθεση: Το έργο αυτό μπορεί να θεωρηθεί μια συνέχεια του Λούφα και Παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο, χωρίς όμως να είναι απαραίτητο κάποιος να έχει δει το προηγούμενο έργο για να μπορέσει να κατανοήσει αυτό. Το μόνο κοινό στοιχείο των δύο έργων είναι οι βασικοί χαρακτήρες. Οι ίδιοι πρωταγωνιστές με τα ίδια βασικά χαρακτηριστικά εμφανίζονται 8 χρόνια μετά στην ζωή τους ως πολίτες και επαγγελματίες. Ο αφηγηματικός κορμός της ιστορίας είναι η εξαφάνιση της Νούριας (της μικρής πακιστανής που είχε πάρει μαζί του στην Κρήτη ο Σουρβιβαλ), η οποία υποχρεώνει τον Κρητικό να έρθει στην Αθήνα και ζητήσει την βοήθεια της "παλιοσειράς". Με αφορμή την κεντρική αυτή ιστορία μαθαίνουμε για την ζωή των ηρώων και για τη χαώδη κατάσταση που επικρατεί στη σύγχρονη Ελλάδα.
Τα σχόλια: Για άλλη μια φορά ο Περάκης πιάνει τον παλμό της Ελληνικής πραγματικότητας και αναδεικνύει με χιούμορ τις διάφορες πτυχές της. Προσοχή! Όποιος αρνείται να παρακολουθήσει τη ζοφερή επικαιρότητα θα χάσει σε ένα βαθμό την ειρωνεία και τα αστεία του έργου.  Κάνεις χαρακτήρας δεν είναι ηθικός αλλά όλοι παραμένουν σχετικά συμπαθείς εξαιτίας της φιλίας που έχουν ο ένας για τον άλλο. Ο πιο επικίνδυνος και παράνομος χαρακτήρας ο Κρητικός χασισοπαραγωγός με το οπλοστάσιο στην τσάντα και έτοιμος πάντοτε να βιαιοπραγήσει εξιλεώνεται στα μάτια μας και γίνεται ο πιο θετικός ήρωας χάρη στην αγάπη του για το κοριτσάκι.
Το επιμύθιο: Όσο και εάν είμαι απογοητευμένη από την κατάσταση η ταινία αυτή μου αποκαλύπτει πτυχές τις πραγματικότητας που ακόμα με σοκάρουν και με εκπλήσσουν. Τα πράγματα τελικά είναι πιο βρώμικα και άσχημα από ότι νόμιζα. Αν ο Περάκης διατηρεί τη ψυχραιμία του και την ελπίδα ότι οι Έλληνες θα λυτρωθούν χάρη στο κλίμα της παρέας, στην ομοψυχία και στην αλληλεγγύη που μπορούν να επιδείξουν στις καλές στιγμές τους είναι σαφώς πιο ρομαντικός και αισιόδοξος από εμένα. Του εύχομαι λοιπόν καλή επιτυχία με την νέα του ταινία και προπάντων εύχομαι να έχει δίκιο για τους Έλληνες.
Σημείωση: Η ταινία έχει προγραμματιστεί να βγει στις αίθουσες στις 27 Οκτωβρίου.

ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+ 1 (1939 – 2011 )

Σήμερα στην ταχυδρομική μου θυρίδα βρήκα το ακόλουθο δελτίο τύπου και σας το παραθέτω.

Σε μία από τις πιο ιστορικές γειτονιές της Αθήνας, την Κυψέλη, εγκαινιάστηκε το 1939 η ΑΕΛΛΩ , «ο ωραιότερος και αριστοκρατικότερος θερινός κινηματογράφος της οδού Πατησίων», σύμφωνα με τον τύπο της εποχής. Μετά από αυτό το λαμπρό ξεκίνημα στο τέλος του μεσοπολέμου, η Αελλώ καθιερώνεται, κατά τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, ως δημοφιλής καλοκαιρινός τόπος συνάντησης και διασκέδασης της αθηναϊκής αστικής κοινωνίας, η οποία συνήθιζε να συχνάζει στην ευρύτερη περιοχή γύρω από την θρυλική Φωκίωνος Νέγρη. Ενδεικτικό της επιτυχίας της είναι η προσθήκη την δεκαετία του 1960 μίας χειμερινής αίθουσας, που έδωσε την δυνατότητα στον κινηματογράφο να λειτουργεί αδιάλειπτα καθ’ όλη την διάρκεια του έτους. Για δύο σχεδόν δεκαετίες προβάλλονται με επιτυχία πολυαγαπημένες ελληνικές και ξένες ταινίες, ενώ εξέχοντα πρόσωπα της καλλιτεχνικής και κοσμικής Αθήνας φιλοξενούνται συχνά στους χώρους του κινηματογράφου.
Το 1997 το υπουργείο Περιβάλλοντος κηρύσσει διατηρητέους 47 θερινούς κινηματογράφους της Αθήνας μεταξύ των οποίων και την Αελλώ.
Το 2000 η εταιρεία cinemax αναλαμβάνει να ανακαινίσει και να λειτουργήσει εκ νέου τον κινηματογράφο Αελλώ. Με στόχο να ανταποκριθεί στις νέες κινηματογραφικές προκλήσεις αλλά και συνάμα να διατηρήσει την αίγλη του ιστορικού παρελθόντος κατασκευάζει πέντε σύγχρονες αίθουσες, διατηρώντας ταυτόχρονα και τον θερινό κινηματογράφο. Στις 19 Ιανουαρίου του 2001 προβάλλονται και πάλι στον αριθμό 140 της οδού Πατησίων ταινίες στη μεγάλη οθόνη.
Την Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2011 η Αελλώ γιορτάζει μαζί με το κοινό τα 10 αυτά χρόνια λειτουργίας, θυμίζοντας ταυτόχρονα την ιστορική της διαδρομή και ανοίγει διάπλατα τις πόρτες της με ελεύθερη είσοδο, από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ για όλες τις προβολές της ημέρας, με μια σειρά φαντασμαγορικών εκδηλώσεων και πολλά αναμνη-στικά δώρα. Στα πλαίσια των εκδηλώσεων θα γίνει, παρουσία των συντελεστών και η πρεμιέρα της επίκαιρης και άμεσα συνδεδεμένης με την περιοχή ταινίας «45m2» στηρίζοντας έτσι για άλλη μια φορά τον ελληνικό κινηματογράφο.
Και δύο σχόλια:
1. Οι κινηματογράφοι της Αθήνας περνάνε και πάλι κρίση. Ύστερα από μια άνθιση που ξεκίνησε στις αρχές του '90 όπου ολοένα και περισσότερες αίθουσες ανασκευάζονταν και τα multiplex έκαναν την εμφάνιση τους τα εισιτήρια μειώνονται και οι αίθουσες κλείνουν. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο καλή η κίνηση του Αελλώ. Από την άλλη βέβαια δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να κάνεις μια τετοια εκδήλωση Δευτέρα και όχι Κυριακή. Κατά την άποψη μου σηματοδοτείς ότι δεν θέλεις να θυσιάσεις την Κυριακή που είναι μια μέρα με σχετική κίνηση και εκμεταλλεύεσαι την "νεκρή" Δευτέρα.
2. Το 45m2 του Τζίτζη μπορεί να αποδειχτεί μια ενδιαφέρουσα ταινία. Το προηγούμενο του έργο το "Σώσε με" μπορώ να πω ότι δεν ήταν κακό. Οι προβληματισμοί του είναι σύγχρονοι και αφορούν την νέα γενιά. Το Σώσε με είναι καλά γυρισμένο, αν και του λείπει το κάτι τις για να απογειωθεί. Ίσως στη νέα αυτή ταινία να πρόσθεσε το "μαγικό" συστατικό και να πέτυχε μια πραγματικά ξεχωριστή ταινία. Υπάρχουν ελπίδες.
Ορίστε και το επίσημο trailler

Σεπτέμβρης = Νύχτες Πρεμιέρας 20-30/9/08

Κάθε Σεπτέμβρη οφείλω να παραδεχτώ ότι το καλοκαίρι τελείωσε και μαζί με αυτό τα μπάνια και οι διακοπές μου. Αυτός ο βασανιστικός μήνας για μένα σηματοδοτεί το τέλος της σχετικής ξεγνοιασιάς και χαλάρωσης μου και την αρχή του προγραμματισμού και των προβληματισμών. Όλες οι δουλειές που είχαν ανασταλεί κατά τη θερινή περίοδο έρχονται με νέα βαναυσότητα ξανά στο προσκήνιο. Η βαριά κατάθλιψη που απειλεί να με καταπλακώσει αποφεύγεται την τελευταία στιγμή χάρη στη βαθιά μελέτη του προγράμματος του Αθηναϊκού Φεστιβάλ Κινηματογράφου και με τον προσεχτικό σχεδιασμό για το τι θα δούμε και τι θα αφήσουμε. Όπως έχω ξαναπεί (πέρυσι τέτοια εποχή) ο στόχος είναι να δω όσο το δυνατόν περισσότερες ταινίες οι οποίες για κάποιο λόγο δεν θα διανεμηθούν στους κινηματογράφους κατά τη χειμερινή περίοδο. Πρόκειται για έργα που ανήκουν σε αφιερώματα σε παλιούς σημαντικούς σκηνοθέτες (φέτος το αφιέρωμα είναι στον Μαξ Οιλς) ή έργα μικρών σκηνοθετών συνήθως εθνικών κινηματογράφων που εξαφανίζονται κάτω από το βάρος της δημοφιλέστερης και μεγαλύτερης Αμερικάνικης κινηματογραφικής παραγωγής. Φέτος μας προσφέρετε η δυνατότητα να δούμε κάτι από Ινδία με το αφιέρωμα του Μπουντατεμπ Ντασγκούπα, την Κίνα με τον Γιναν Ντιαο, την Ν. Κορέα με τον Παρκ Τσουλ Χι, την Ιαπωνία και το Μεξικό. Για μένα τα νέα ονόματα είτε ανήκουν σε κάποια «εξωτική» κινηματογραφία είτε στον συμπαθέστατο Αμερικάνο Ανεξάρτητο σημαίνουν νέα βιώματα, νέες εμπειρίες και προπάντων τη γέννηση νέων προσδοκιών. Γιατί άμα συμπαθήσεις ένα σκηνοθέτη που μέχρι τώρα δεν τον ήξερες μπορείς από δω και πέρα να ψάχνεις και να παρακολουθείς τα έργα του ελπίζοντας ότι θα ξανασυναντήσεις το στυλ και τον κόσμο που στην πρώτη ταινία σε μάγεψε.

Το φεστιβάλ, όμως, έχει φροντίσει και για αυτούς που επιμένουν να έχουν την ευχαρίστηση του να δουν πρώτοι μια πολύ-αναμενόμενη ταινία με διάσημο σκηνοθέτη και γνωστά ονόματα ηθοποιών. Σε αυτή την κατηγορία βρίσκεται το πολύ- διαφημισμένο ντοκιμαντέρ Earth και το Atonement του Τζο Ραιτ με την Κίρα Νάιτλι. Το πρόβλημα είναι ότι και τα δύο έργα προβάλλονται την ίδια μέρα και την ίδια ώρα οπότε πρέπει να επιλέξετε τι θα δείτε. Άλλη πρωτιά πάλι είναι η προβολή του I am not there του Τοντ Χεινς για τη ζωή του Bob Dylan με Κειτ Μπλάνσετ, Ριτσαρντ Γκιρ και Κριστιαν Μπειλ ή το HairSpray του Άνταμ Σάνκμαν.

Επιπλέον υπάρχουν ταινίες ειδικού ενδιαφέροντος για «ειδικό» κοινό. Πολλές ταινίες και ντοκιμαντέρ για είδη μουσικής, μουσικούς κτλ. (Κόκκινος Έλβις, The Old Weird America: Harry Smith’s anthology of American Folk Music, Anita Oday: the life of a jazz singer κ.τ.λ.). Για τους καρτουνίστες, επίσης, υπάρχει μια μεγάλη έκπληξη. Η Χιονάτη και οι Εφτά Νάνοι της Disney του 1937 σε φρεσκαρισμένη επανέκδοση. Εκτός από το κλασσικό αριστούργημα κινουμένων σχεδίων μπορούμε να απολαύσουμε την αξεπέραστη ιαπωνική τεχνική και τη ψηφιακή τεχνολογία. Ιδιαίτερα εκτεταμένο είναι το αφιέρωμα στο Grindhouse όπου ταινίες β-αισθητική με μπόλικο αίμα, splatter, και λίγο σαδομαχιστικό πόρνο έρχονται από την υποκουλτούρα και το κιτς μια άλλης εποχής να διεκδικήσουν μια θέση στη φαντασία και στο ενδιαφέρον του υποψιασμένου κινηματογραφόφιλου. Γιατί όταν το κιτς φτάνει στην απόλυτη υπερβολή συχνά αποκτά αισθητική αξία ( The Candy Snatchers, Invasion of the Bee Girls, Supers-Vixens και πολλά ακόμα που και ο τίτλος τους ακόμα με κάνει να γελάω).

Σε πολλές προβολές θα είναι παρόντες οι σκηνοθέτες των ταινιών ή άλλοι συντελεστές πρόθυμοι να απαντήσουν στις ερωτήσεις των θεατών. Στο βιβλιοπωλείο Ιανός έχουν οργανωθεί συζητήσεις με σκηνοθέτες αλλά και ανθρώπους συγκεκριμένων χώρων (π.χ. του supervising animator της Pixar) για τις ίδιες τις ταινίες, τα θέματα τους αλλά ακόμα και τις τεχνικές κατασκευής τους. Νομίζω ότι εάν κάποιος έχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα μπορέσει να μιλήσει με πρόσωπα που είναι μοναδικά στον τομέα τους. Διάφορα party τέλος έχουν προγραμματιστεί ώστε να βγάλουν εκτός καθημερινού προγράμματος όλους τους κινηματογραφόφιλους που μετά τη βραδινή προβολή έχουν όρεξη για συνέχεια. Για όλα αυτά, περισσότερες πληροφορίες στο http://www.aiff.gr/ όπου μπορείτε να κατεβάσετε και το πλήρες πρόγραμμα. Ελπίζω να σας βρω εκεί μόνοι ή με παρέα για να ανταλλάξουμε απόψεις από κοντά. Ραντεβού στις αίθουσες!

Ανακαίνιση των ομορφότερων αιθουσών της Αθήνας: Απόλλων & Αττικόν

Όταν ανοίγει ή ανακαινίζεται μια κινηματογραφική αίθουσα….ανοίγει η ψυχή μου! Αλήθεια σας λέω! Αισθάνομαι ένα κύμα ευφορίας όταν σκέφτομαι ότι ακόμα μια όμορφη αίθουσα θα ανοίξει τις πόρτες της στο κοινό για να προσφέρει μαγεία. Σήμερα λοιπόν, που μου ήρθε δελτίο τύπου από την κ. Λ. Τσαλάκη για την ανακαίνιση του Απόλλωνα και του Αττικόν με την ακολουθία αντίστοιχων φωτογραφιών αισθάνθηκα ανακούφιση και ικανοποίηση.
Το Αττικόν ειδικά είναι πιστεύω μια από τις ομορφότερες αίθουσες αν όχι σε ολόκληρο τον κόσμο τουλάχιστον στην Ευρώπη. Χτίστηκε το 1914 από τον διεθνώς αναγνωρισμένο αρχιτέκτονα, Αλέξανδρο Νικολούδη. Η ιστορία του Αττικόν σαν ένας χώρος που κάποτε φιλοξενούσε θέατρο είναι εμφανής στη διαμόρφωση τής αίθουσας του. Η πλατιά σκηνή, η μαρμάρινη σκάλα, ο πλούσιος διάκοσμος στο ταβάνι, ο πολυέλαιος, τα χαριτωμένα θεωρεία φανερώνουν την πολυτελή ιστορία του συγκεκριμένου κινηματογράφου. Για μένα οι θέσεις στην μπροστινή σειρά του θεωρείου του Αττικόν προσφέρουν την απόλυτη θέα στην κινηματογραφική οθόνη. Ένας φίλος δε λέει ότι ποτέ δεν ξεχνάει ποια έργα έχει δει στο Αττικόν. Με λίγα λόγια οι άνθρωποι που έχουν στην κατοχή τούς αυτή την αίθουσα έχουν καθήκον να τη σέβονται και να την κανακεύουν γιατί το Αττικόν είναι ένα από τα λίγα σύγχρονα μνημεία της Αθήνας.
Δύο χρόνια πριν, τέτοια περίπου εποχή, στις Νύχτες Πρεμιέρας είδα στο Αττικόν το Νησί του Κιμ Κι Ντουκ. Με έκπληξη και τρόμο διαπίστωσα ότι κατά τη διάρκεια τής προβολής άρχισε να βρέχει μέσα στην αίθουσα. Σκέφτηκα τότε με λύπη ότι το νερό της βροχής θα κατάστρεφε τα υπέροχα βελούδα της σκηνής. Με τη φαντασία μου είδα την αίθουσα σταδιακά να σαπίζει και να παρακμάζει. Ελπίζω και φαντάζομαι ότι δύο χρόνια μετά η ανακαίνιση χάρισε στην αίθουσα όχι μόνο νέο λούστρο αλλά και ότι έλυσε οριστικά τέτοιου είδους προβλήματα. Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες της ανανεωμένης αίθουσας χαίρομαι εις διπλούν γιατί οι ιδιοκτήτες της σεβάστηκαν το παρελθόν και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της αίθουσας. Οι τοίχοι βάφτηκαν με χρώματα διακριτικά που τονίζουν όμως τις γύψινες διακοσμήσεις. Τα κόκκινα βελούδα διατηρήθηκαν. Οι καρέκλες είναι νέες, υποτίθεται πιο αναπαύτηκες (οφείλουμε να δοκιμάσουμε για να βεβαιωθούμε). Επιπλέον, πληροφορούμαι ότι στα θεωρία τοποθετήθηκαν δερμάτινες πολυθρόνες και τραπεζάκια. Ολόκληρος ο τεχνολογικός εξοπλισμός ήχου αντικαταστάθηκε με το τελευταίας τεχνολογίας μοντέλο Dolby Digital.
Αντίστοιχα ανανεώθηκε και ο Απόλλωνας. Μπορεί ο Απόλλωνας να μην είχε ποτέ την χλιδή και την ιδιαίτερη λάμψη του Αττικόν ήταν όμως πάντοτε μια εκλεκτή αίθουσα. Και σε αυτή την περίπτωση οι επεμβάσεις των ανθρώπων της Cinemax και Σκούρας Φιλμς φαίνονται να είναι ουσιαστικές και διακριτικές. Εδώ, τα χρώματα έχουν αλλάξει ριζικά. Νομίζω όμως ότι ο συνδυασμός του πράσινου με το καφέ ταιριάζει στον χώρο καλύτερα από το παλιότερο κάπως ψυχρό μπλε. Επίσης, άλλαξαν οι μοκέτες, τα καθίσματα και το σύστημα προβολής. Ευτυχώς οι πίνακες –ποπ πορτρέτα-των σταρ του Hollywood, το σήμα κατατεθέν της αίθουσας εξακολουθούν να δεσπόζουν στο χώρο.
Τέλος, ο χώρος της αναμονής διπλασιάστηκε και τα ταμεία αυξήθηκαν ώστε οι θεατές να εξυπηρετούνται πιο εύκολα και πιο γρήγορα. Οι θέσεις παραμένουν αριθμημένες και ο θεατής μπορεί να αγοράζει (και να προ-αγοράζει) το εισιτήριό του από το ταμείο, τηλεφωνικώς, ή μέσω internet. Ένα ανανεωμένο μπαρ συνοδεύει τον χώρο.
Περιμένω λοιπόν, με ανυπομονησία διπλή την έναρξη του κινηματογραφικού φεστιβάλ Αθηνών. Με τις Νύχτες Πρεμιέρας θα έχω την ευκαιρία να διαπιστώσω ιδιοις όμασι τις αλλαγές και να εξακριβώσω εάν είναι όντως τόσο θετικές όσο φαίνονται από τις φωτογραφίες και ακούγονται από το δελτίο τύπου. Ένα μόνο με ανησυχεί …. η νέα τιμή εισιτηρίου ποία θα είναι; Γιατί όπως πάμε ο κινηματογράφος σε λίγο θα είναι μια ακριβή και πολυτελής έξοδος. Ας μείνουμε ωστόσο στα ευχάριστα και στην οπωσδήποτε θετική ενέργεια της CinemaX και Σκούρας και ας ελπίσουμε για τα καλύτερα.



Σχόλιο:
Τα παράπονα μου για τη βροχή στο Αττικόν βρίσκονται στο αρχείο μου "Κριτική Κινηματογράφου μόνο στην επιφάνεια"
http://helencomments.blogspot.com/2005_10_01_archive.html

And a comment on Greek Film Theatre Reality

Those who frequent my blog know that not only do I do my phd on David Lynch but i also have a passion for the particular director. Therefor ever since I have heard that his new film was completed and and this year would be releasedI have been wainting with a proper extend of anxiety. I have made plans with which friend i am going to see the film in order not to spoil the experience and have someone fairly educated on Lynch's whims to discuss it afterwards. Most importantly i have resisted the temptation to down load it from some place on inetrnet and see it at home at my TV. A David Lynch film should be watched on big screen and advanced technologially sound equipment a theatre can only provide. The images and the sounds of Lynch's films are so intentionally intense that in order to understand the full impact you have to have your first at least viewing in a theatre. So, the film was presented at the Thessaloniki film festival but unfortunately i live in Athens 500kilometres souther. I thought of travelling just for the film but since i have been playing the adult the recent years and I work and have I a week schedule well i just couldn't make it. As a result i have been waiting for the film to come out at the Greek theatres and believe me in Athens we have plenty of those.
The problem is that even if the cinema magazines have made their announcements and the presentation of the film an ugly rumor has been circulation among the cinephills. It seems that no company will take the risk of launching the newest David Lynch film to the Greek cinema market. Unbelievable! Even if the film has taken contradictory reviews form the Venice and N.York Festival David Lynch is hardly a new or a an unknown director. Many- I believe- would at least be curious if not anxious like me to see his film. So Inland Empire will come out directly on dvd like some second class b-movie? while films like Fly Boys that Hollywood sells will have an official premiere? Not even small central theatres that usually play the independent films wont be able to present the Inland Empire?
I demand Inland Empire on a theatre screen. Otherwise i will be heavily disappointed. I might make jokes on this subject but this example is just a symptom of a bigger and uglier situation.
Unfortunately even in the capital of Greece, in Athens rarely do we have the chance to see something other than Hollywood or English speaking film.Until very recently Japanese Chinese Korean films were never shown even if there is a strong cinematic current in these countries. In a city of millions not even a small theatre does take the risk to make a difference and present an alternative film program. Do they really
think that in a city of millions a central alternative theatre wouldn't gain it's own faithfull audience? After so many years of film attending this lack of initiative never fails to amaze me. Therefore I am forced to conclude for another time yet : Greece is a fucking suburb

Today 30 0f April I heard the good news: It is official Lynchs' new film will be out on the 10th of May. My own interpretation of it will be posted on the blog soon!

Γλυκός Σεπτέμβρης με Νύχτες Πρεμιέρας

Μετά από σχεδόν 2 μήνες αποχής από τις κινηματογραφικές αίθουσες παρακαλούμε για μια αφορμή ώστε να επιστρέψουμε στα γνωστά μας στέκια ανανεωμένοι. Κάθε Σεπτέμβρη η αφορμή αυτή δίνεται από το φεστιβάλ Αθηνών "Νύχτες Πρεμιέρας". Τέσσερεις αίθουσες -από τις πιο όμορφες της Αθήνας προβάλλουν για 12 μέρες ταινίες πολύ-αναμενόμενες (Μαύρη Ντάλια, Volver του Amoldovar, Miami Vice) για να μπορείς περήφανα να πεις οτι το είδα πρώτος, περίεργες και σπάνιες, για τους συλλέκτες του είδους, και μερικές εκπλήξεις που τελικά χαρακτηρίζουν το φεστιβάλ και –ευτυχώς !-σου θυμίζουν ότι υπάρχει σινεμά και εκτός Hollywood.
Τέτοια εποχή ο φίλος μου, ο Γιάννης κάνει πάντοτε την ίδια ερώτηση: Ελένη τι θα δούμε; Τα πολύ-αναμενόμενα και αγαπημένα τύπου Almodovar ή αυτά που εκ των προτέρων ξέρουμε οτι δεν θα βγουν ποτέ στις αίθουσες; Στην περίπτωση ενός άγνωστου σκηνοθέτη παίρνεις το ρίσκο να δεις κάτι που για σένα τουλαχιστόν θα είναι βαρετό και απαράδεκτο. Σε παλιές καλές εποχές που είχαμε χρόνο τέτοιο δίλλημα δεν θα υπήρχε. Λίγο πολύ όλα θα τα βλέπαμε. Τα τελευταία χρόνια όμως απαντάω σταθερά ότι προτιμώ να δω ότι έχει λιγότερες πιθανότητες να βγεί κανονικά στις αίθουσες το χειμώνα. Καταρχάς τα υπόλοιπα, τα διάσημα έργα μπορώ να τα δω με την άνεση μου στον κινηματογράφο της γειτονιάς μου. Επιπλέον τις μεγαλύτερες συγκινήσεις τις προσφέρουν οι εκπλήξεις από σκηνοθέτες, το όνομα των οποίων αγνοούσες μέχρι τη στιγμη που τους συνάντησες στο φεστιβαλ. Έπειτα ένα φεστιβάλ οφείλει να σου ανοίγει νέους ορίζοντες, να σε φέρνει σε επαφή με το σπάνιο και το διαφορετικό. Ναι θα μου έλεγε ο Γιάννη, αλλά το φεστιβαλικό κλίμα στις πολύ-αναμενόμενες ταινίες είναι ξεχωριστό. Άσε που μπορεί να πετύχεις και τον σκηνοθέτη στην παράσταση και γίνει καμιά συζήτηση....Καλή και αυτή η άποψη.
Όπως και να είναι πάρετε πρόγραμμα, πηγαίνετε 1 ώρα πριν στην αίθουσα (και λίγο λέω) και πιάστε θέση. Το φεστιβάλ αρχίζει…

Σχολιο
Για περισσότερες πληροφορίες http://www.aiff.gr

Κριτική Κινηματογράφου μόνο στην επιφάνεια

Ένας βασικός λόγος που ξεκίνησα το blog είναι γιατί μερικές φορές θα ήθελα να έχω ακροατήριο, θα ήθελα να μπορεί να με ακούσει κάποιος! Το blog εξ’ορισμού είναι μια αντίφαση, κάτι τόσο προσωπικό όσο ένα ημερολόγιο και κάτι τόσο δημόσιο όσο μια σελίδα στο διαδύκτιο, στην οποία ο οποιοσδήποτε μπορεί να έχει πρόσβαση. Από τη μια σκέφτεσαι οτι σιγά και ποιος θα διαβάσει τη δική μου σελίδα στο χάος των σελίδων που κυκοφορούν εκεί έξω. Κρύβεσαι λοιπόν, στο πλήθος. Και από την άλλη υπάρχει η μικρή ομολογουμένως δυνατότητα ότι κάποιος στο βουητό να ακούσει το χρώμα της δικής σου φωνής. Κανείς ποτέ δεν ξέρει!
Λοιπόν σήμερα έχω την ανάγκη να ακουστώ. Παίρνω όπως κάθε Κυριακή στα χέρα μου την κυριακάτικη εφημερίδα και διαβάζοντας πίνω τον καφέ μου. Στη δική μου περίπτωση η κυριακάτικη εφημερίδα μου τυχαίνει να είναι η Καθημερινή. Το «Κ» - αγαπημένο Κυριακάτικο ανάγνωσμα- έχει μια συνέντευξη του Cronenberg για «το τέλος της βίας» (A History of Violence). Αφού έχω διαβάσει όλο σχεδόν το περιοδικό φτάνω στο προκείμενο άρθρο που περίμενα με μια σχετική αγωνία, για λόγους ευνόητους. Και τι να δω; Ο κ. Παναγιώτης Παναγόπουλος, εναντίον του οποίου δεν έχω κανένα απολύτως προσωπικό πρόβλημα, έχει κάνει τις πιο απίστευτα κοινότυπες ερωτήσεις στον κ.Cronenberg και έχει φυσικά πάρει τις απολύτως αναμενόμενες απαντήσεις. Και αναρωτιέμαι...Έχεις μπροστά σου έναν από τους πιο προκλητικούς σύγχρονους σκηνοθέτες-δημιουργούς (auteur) και συζητάς μαζί του για το Hollywood με το οποίο εξ ορισμού δεν έχει σχέση; Και για το ποιοί είναι οι αγαπήμένοι του δημιουργοί; Αυτό και εαν είναι κλισέ ερώτηση! Μιλάμε για ένα σκηνοθέτη που σε άλλη συνέντευξη (Porton Richard: The Film Director As Philosopher: An Interview With David Cronenberg στο Cineaste 24, no4, 4-9, 1999 ) συζητάει για ένα φιλοσοφικό σινεμά και αναλύει θεωρίες του Shopenhauer. Και μια και το έργο λέγεται «Το τέλος της Βίας» το επόμενο σημείο φυσικά της συζήτησης είναι η βία. Μόνο που η ταινία δεν είναι μόνο για την βία. Η βία είναι μόνο η επιφάνεια, το πρώτο χτυπητό στοιχείο της ταινίας. Παρακάτω δεν έχει; Διασκεδάζω πάντοτε με τις κριτικές που κάνουν οι γευσιγνώστες στο «Κ» αλλά και σε άλλα περιοδικά, σε κρασιά, ποτά κτλ. Αρχίζουν και λένε μια πολύπλοκη μύτη με νότες βανίλιας, καραμέλας, μελιού, ώριμων μαγειρεμένων φρούτων και καπνού που συνεχίζεται με μεγαλύγτερη ένταση και στο στόμα συμπληρωμένο με μπαχαρικά και καφέ (παραθέτω ένα απόσπασμα της Μερόπης Παπαδοπούλου από κριτική ουίσκυ πάλι στο «Κ»). Το ουίσκυ λοιπόν- και ανάθεμα με εάν καταλαβαίνω σε τι ακριβώς αναφέρονται- έχει όλες αυτές τις στρώσεις ο κινηματογράφος μια τέχνη πολύ πιο σύνθετη από αυτήν της οινοποιοίας έχει μόνο μια, αυτή της επιφάνειας; Ότι τραβάει το μάτι μας αυτό είναι και όλη η ουσία του έργου; παρκάτω τίποτα;
Πρέπει να ομολογήσω ότι δεν έχω ιδέα για το πως είναι προγραμματισμένες αυτού του είδους οι συνεντεύξεις και πόσο πραγματικά σου δίνουν την ευκαιρία να μιλήσεις με τον σκηνοθέτη. Ας μην κατηγορώ τον κ. Παναγόπουλο τον οποίο απλώς χρησιμοποίησα ως αφορμή για μια ευρύτερη συζήτηση. Τις προάλλες στο φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας» νεαρός σινεφιλ ρωτάει τον Kim Ki Duik μετά την συνταρακτική προβολή της ταινίας του The Isle( να σημειώσω παρεπιπτόντως οτι κατά τη διάρκεια της προβολής έβρεχε μέσα στο Αττικόν, στον πιο όμορφο και ιστορικό κινηματογράφο της Αθήνας.... ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ) την politically corect ερώτηση του εαν τα ζώα που βασανίστηκαν και σκοτώθηκαν στην ταινία ήταν πραγματικά ζώα που πραγματικά υπέστησαν αυτό τον βασανισμό. Εντάξει το θέμα της ζωοφιλίας είναι καίριο δε λέω. Αλλά σε μια ταινία που δείχνει οτι οι άνθρωποι σήμερα ζουν στην απόλυτη μοναξιά και οτι ακόμα και οι ερωτικές σχέσεις, οι σχέσεις αγάπης στηρίζονται στη βία, στο σαδισμό και παιχνίδια εξουσίας ο βασανισμός του ζώου είναι το νόημα; Κύριες και κύριοι χάνουμε το θέμα. Και ο άμοιρος κορεάτης σκηνοθέτης απολογείται και τρέπεται σε φυγή, γιατί η αλήθεια είναι οτι δεν έχει να πεί τίποτα για τα ζώα αφου στα έργα του οι άνθρωποι μεταξύ τους συμπεριφέρονται σαν ζώα με τα χαμηλότερα ένστικτα.
Και για τελειώνω με αυτό το θέμα και με τη σημερινή μου γκρίνια γενικότερα. Μέσα στο Αττικόν κατά την προβολή του Isle -είναι πόσοι να πω;- 500 άνθρωποι; Γεμάτο το Αττικόν. Και δημοσιογράφοι, και άνθρωποι του Κορεάτικου Προξενίου και είπαμε, μέσα στο Αττικόν, μπροστά ακριβώς από την οθόνη βρέχει. Δεν στάζει απλώς βρέχει κανονικά. Περιμένω και εγώ να διαβάσω το περιστατικό σε καμμιά εφημερίδα, να το ακούσω κάπου να το σχολιάζουν. Να ακούσω μια απολογία και μια υπόσχεση οτι αυτή η μαγική κινηματογραφική αίθουσα με την απίστευτη χλιδή θα φιταχτεί πριν να σαπίσουν τα κόκκινα βελούδα, πριν γίνει καμμιά σοβαρή ηλεκτρολογική ζημιά. Τίποτα, σιωπή ιχθύος. Ακόμα περιμένω.